Łuszczarnia Ryżu w Gdyni

Pierwszym polskim przedsiębiorstwem prywatnym korzystającym z dzierżawy na terenie portu wewnętrznego (Nabrzeże Indyjskie) była Łuszczarnia Ryżu Wasserberger i S-ka prasa. Była to pierwsza w Gdyni spółka o kapitale żydowskim. Spółka wybudowała pierwszy wielki budynek przemysłowy w Gdyni – Łuszczarnię Ryżu. Budynek wybudowano w latach 1927-1928. Został pomalowany farbą mineralną w czerwono-białe pasy (z oknami umieszczonymi na poziomie białych pasów) i stał się jednym z najbardziej charakterystycznych obiektów portu prasa. Łuszczarnia stała się największym tego rodzaju przedsiębiorstwem w Polsce i Europie.

Budynek Łuszczarni miał sześć kondygnacji, Powierzchnia Łuszczarni oraz składów ryżu wynosiła 9,4 tys. mkw. Maszyny poruszane były elektrycznie. Prace były w najwyższym stopniu zmechanizowane. Urządzenia Łuszczarni obsługiwało tylko 5 robotników. Cykl technologiczny trwał 25 minut, w tym czasie ziarnko ryżu przechodziło przez wszystkie piętra, po kolei przez 16 różnych maszyn, aż przez wylot elewatora trafiało do worka. Przerób w ciągu doby wynosił 500 ton (1 wagon na 1 godzinę). W połowie lat trzydziestych Łuszczarnia osiągała przerób ok. 150 tys. ton/rok. Łuszczarnia stała się największym tego rodzaju przedsiębiorstwem w Polsce i w Europie.

Ryż sprowadzany był z Indii. Już w kwietniu 1928 roku został przyholowany pod nabrzeże Łuszczarni pierwszy statek, angielski "Keats", który przybył z Indii i przywiózł 6 tys. ton niełuszczonego ryżu. Spółka zdominowała rynek krajowy, a nadwyżki (ok. 25%) eksportowała do Anglii, Szwecji, Norwegii, Czechosłowacji, Austrii, Estonii, Łotwy, Finlandii, Turcji, Grecji i Włoch. Uboczne produkty, jak mąka ryżowa i otręby eksportowała między innymi do Niemiec i Holandii. Łuszczarnia działała do wybuchu wojny. W czasie okupacji Łuszczarnia działała pod zarządem komisarycznym pod nazwą Reisemuhle Gotenhafen.

Po wojnie Łuszczarnia została upaństwowiona, wykorzystywana najpierw jako młyn, potem kaszarnia.