Szpital Miejski w Gdyni 

Na początku ulicy Starowiejskiej, na skrzyżowaniu z ulicą Świętojańską znajdowało się gospodarstwo Elżbiety Skwiercz (15 ha ziemi z budynkami w obrębie Rynku Kaszubskiego, aż po brzeg morski). W 1910 roku w zamian za dożywotnią opiekę dla matki, ojca i brata zgodziła się ona przekazać swoje gospodarstwo Zgromadzeniu Sióstr Miłosierdzia Św. Wincentego a Paulo. Ostatecznie Siostry gospodarstwo odkupiły posiadłość za 300 tys. marek. Do 1923 roku siostry mieszkały w domu państwa Skwierczów. W 1912 roku na poddaszu urządziły kaplicę, gdzie w niedzielę odprawiane były nabożeństwa, a w 1922 roku w budynku gospodarstwa uruchomiły pierwsze w Gdyni ambulatorium, w którym zaczął przyjmować chorych lekarz z Wejherowa. Na początku lat dwudziestych siostry zakonne odsprzedały część ziemi i za uzyskane pieniądze wybudowały w 1924 roku swój pierwszy, jednopiętrowy, 14 pokojowy dom mieszkalny, z przylegającym do niego kaplicą. W domu zorganizowały ochronkę dla dzieci oraz ambulatorium i izbę chorych na 10 łóżek. W 1927 roku w dawnym domu Skwierczów uruchomiły Stację Opieki nad Matką i Dzieckiem.

W 1927-1928 roku Siostry zbudowały obok swego domu duży trzypiętrowy budynek, który miał 60 pokoi i miał być przeznaczony do wynajmowania letnikom i biurom firm budujących port i miasto. Obok zbudowały osobny dom z przeznaczeniem na ochronkę i pomieszczenia gospodarcze dla zamienionej w ogródek przydomowy reszty ziemi. W 1928 roku w części budynku siostry postanowiły zorganizować szpital i utworzyły oddział na 20 łóżek, z czego 10 łóżek zostało sfinansowanych ze środków Kasy Chorych i Magistratu.

W latach 1929-32 roku utworzone zostały oddziały: chirurgiczny, laryngologiczny i położniczo– ginekologiczny. Do 1930 roku szpital nosił nazwę Zakładu Sióstr Miłosierdzia, a od 1930 roku Szpitala św. Wincentego a Paulo. Na początku lat 30-tych jednopiętrowy łącznik pomiędzy Domem Sióstr a szpitalem został nadbudowany. W 1934 roku na zapleczu od strony podwórza wybudowano jednopiętrowy pawilon, który został przeznaczony na oddział ginekologiczno-położniczy. W związku ze wzrostem zapotrzebowana na szpitalną opiekę zdecydowano o rozbudowie szpitala. W latach 1936-1938 Siostry wybudowały kolejny, największy budynek. Był to ogromny, nowoczesny 5-piętrowy gmach. Zespół szpitalny miał już około łącznie 340 łóżek i posiadał wiele oddziałów i specjalności. W 1939 roku szpital otoczono parkanem, wyasfaltowano podjazd dla samochodów, położono chodniki.

połowie września szpital został przejęty przez Niemców, którzy ewakuowali rannych i chorych oraz wysiedlili Siostry, a następnie szpital zamienili w niemiecki szpital wojskowy. Podczas nalotów alianckich w 1944 roku uległ uszkodzeniu. Podczas remontu zmieniono skośny dach na płaski likwidując w ten sposób poddasze z mansardami.

W marcu 1945 roku posiadający wiele zniszczeń szpital oswobodzono. W kwietniu wróciły Siostry, ale szpitala już nie odzyskały. W latach 1945-1946 szpital nosił nazwę Szpitala Powszechnego, a w 1947 roku nadano mu nazwę Szpitala Miejskiego.

Szpital obecnie:

 

Literatura:

Eugeniusz Biadała, Kilka kart z dziejów gdyńskich szpitali w latach 1939-1946, Rocznik Gdyński nr 12, TMG 1997

Eugeniusz Biadała, Szpital na Placu Kaszubskim, Rocznik Gdyński nr 10, TMG 1991

Mirosława Walicka, Gdynia pejzaż sprzed wojny, Wydawnictwo Morskie, Gdańsk 1982

Encyklopedia Gdyni, Oficyna Verdi Causa, Gdynia 2006