ORP Komendant Piłsudski

Budowę okrętu rozpoczęto w 1916 roku w fińskiej stoczni w Turku na zamówienie cesarskiej Rosyjskiej Marynarki Wojennej. Jednak po zakończeniu I wojny światowej nieukończony okręt (dozorowiec) przejęła Finlandia, gdzie po przeklasyfikowaniu na kanonierkę otrzymał nazwę "Turunmaa". Budowę okrętu zakończono w styczniu 1920 roku. Nie wcielono go jednak do floty fińskiej. W kwietniu 1920 roku zakupiony został przez Polską Marynarkę Wojenną.

W październiku 1920 roku okręt otrzymał nazwę ORP Komendant Piłsudski. Do Polski okręt przybył 3 grudnia, a  29 grudnia w Gdańsku podniesiona została na nim polska bandera wojenna. W marcu następnego roku okręt wyruszył z polską delegacją w pierwszy oficjalny rejs do Kłajpedy. Następnie wyruszył do Finlandii wraz z załogą dla drugiej zakupionej przez Polskę kanonierki ORP Generał Haller. Po powrocie do Polski obie kanonierki zostały włączone w skład utworzonej Grupy Kanonierek Dywizjonu Ćwiczebnego.

W kwietniu 1923 r. "Komendant Piłsudski" wziął udział w uroczystym otwarciu "Tymczasowego Portu Wojennego i Schroniska dla Rybaków” w Gdyni". Na jego pokładzie Prezydent RP Stanisław Wojciechowski dokonał przeglądu polskich i zagranicznych okrętów. W następnych latach kanonierka wykonała szereg rejsów do państw nad bałtyckich – Łotwy, Litwy, Danii, Szwecji. W 1930 roku w związku z reorganizacją Polskiej Marynarki Wojennej ORP Komendant Piłsudski został włączony w skład Dywizjonu Minowców, a w styczniu 1932 roku do Grupy Okrętów Podwodnych. 27 września 1932 roku został przeniesiony do rezerwy i przydzielony do Komendy Portu Wojennego w Gdyni.

W styczniu 1935 roku rozkazem dowódcy floty okręt skierowano do generalnego remontu w Warsztatach Portowych Marynarki Wojennej na Oksywiu. Po zakończeniu remontu w styczniu 1936 roku okręt został wcielony do powtórnie utworzonego Dywizjonu Minowców, w składzie którego był do 1939 roku.

1 września 1939 roku okręt podporządkowany Morskiej Obronie Wybrzeża odpierał ataki lotnicze na port. Następnie okręt wyszedł w morze wraz z głównymi siłami polskiej floty zmierzającymi w kierunku Helu, w celu osłony operacji minowania. 2 września okręt zawinął do portu w Helu, a następnego dnia okręt unieruchomiono wygaszając kotły, zdjęto działa i karabiny maszynowe, a załoga zeszła na ląd wzmacniając oddział przeciwdesantowy. Później kanonierka używana była jako więzienie dla dezerterów.  W tej roli okręt dotrwał do kapitulacji Helu. 1 października 1939 roku w związku z rozpoczęciem rozmów na temat kapitulacji okręt został zatopiony przez własną załogę w porcie w Helu.

Po zajęciu portu Niemcy okręt wydobyli i po wyremontowaniu wcielili go w grudniu 1939 roku do Kriegsmarine pod nazwą "Heisternest". Początkowo stacjonował w Danii, następnie w Kolonii i w 1943 roku we Francji, gdzie 16 września 1943 roku został zatopiony przez bomby lotnicze w porcie Nantes.