m/s Chrobry

 

Był ostatnim jak dotąd nowym transatlantykiem, zbudowanym dla polskiej bandery handlowej. Statek został zbudowany w stoczni duńskiej. Uznawany był (podobnie jak biźniaczy Sobieski) za wyjątkowo udany konstrukcyjnie, doskonale pływający i łatwo manewrujący w każdych warunkach pogodowych. Był podobny do wybudowanego według tego samego projektu podstawowego „Sobieskiego”, lecz od niego nieco większy (ponad 1100 miejsc pasażerskich) i bardziej elegancki. W swój pierwszy rejs – do Ameryki Południowej via Dakar - wypłynął w lipcu 1939 roku (jednym z pasażerów statku był Witold Gombrowicz, który wówczas wypłynął do Ameryki Południowej i do Polski już nigdy nie powrócił).

W dniu 1 września "Chrobry" znajdował się w Brazylii, w porcie Recife. Stamtąd popłynął przez Atlantyk do portu w Southampton. Przybył do Southampton 31 października, następnie został przebudowany na transportowiec i w listopadzie oddany w czarter Brytyjczykom. W grudniu 1939 roku wziął udział w konwoju transatlantyckim do Halifax, a w kwietniu 1940 roku w kampanii norweskiej. W maju 1940 roku, gdy przybył do Harstad po oddziały Gwardii Irlandzkiej, został zaatakowany przez bombowce hitlerowskie i stanął w płomieniach. Zdołano uratować większość załogi i przewożonych żołnierzy, a wrak statku zatonął w wyniku umyślnego storpedowania przez samolot brytyjski.